Pressit.nu

They’re back! Ondanks vele geruchten over een vermeende ruzie tussen de dames, werden Carrie, Samantha, Charlotte en Miranda door regisseur Michael Patrick King gestrikt om nog eens op het witte doek te verschijnen. Voor menig dame een lang verwachte film en die hoge eisen aan de film stelt om aan te voldoen.

De film begint – net als zijn voorganger – met een ontmoeting tussen de vier dames, midden in Manhattan, New York. Het publiek wordt vermaakt met enkele flashbacks van hoe de dames eruit zagen in de jaren ’80: Charlotte als braaf tennismeisje, Miranda als carrièrevrouw in spé, Samantha als een fouter dan foute barvrouw en Carrie wordt neergezet als Madonna look-a-like. Na het homohuwelijk van gayfriends Stanford en Anthony bijgewoond te hebben, besluiten de dames een broodnodige vakantie te nemen. Door een zakendeal van Samantha kunnen ze met z’n vieren naar Abu Dhabi, waar de problemen van de dames aan het licht komt. Miranda kampt met een chef die vrouwen niet laat praten, Charlotte is gefrustreerd door haar altijd huilende tweejarige, Carrie is bang dat de sleur bij haar en Big erin sluipt en Samantha probeert tevergeefs de overgang tegen te gaan.

Living the dream
Zoals we vanuit de serie gewend zijn spelen mode, architectuur en klasse een grote rol in deze vervolgfilm. De vaak groteske, maar smaakvolle kleding die de dames dragen is voor het vrouwelijk publiek een lust voor het oog. Zelfs BH’s van onze eigen Marlies Dekkers zijn in de film terug te vinden! Niet voor niets zijn de kledingstukken een weerspiegeling van de catwalk en zijn ze daarnaast een inspiratie voor de alledaagse vrouw. Ook de architectuur die in de film te zien is, is een architectuur waar menigeen alleen van kan dromen. Natuurlijk kennen we winkelstraat Fifth Avenue de condo’s van de dames al uit de serie, maar in deze film zijn de locaties overweldigend. Met name het appartement van Big en Carrie (mét walk-in closet) is om te smullen. Ook het hotel waar de dames zich in Abu Dhabi bevinden is van alle gemakken voorzien (denk: eigen bar met personal cocktailshaker).

Sex and the City-moe
Hoewel de film overeenkomsten lijkt te hebben met de serie, zijn de verschillen des te groter. Waren het in de serie nog een stel dertigers die, vaak tevergeefs, op zoek waren naar de ware Jacob, nu zijn het dames van middelbare leeftijd die te kampen krijgen met problemen die bij het wat jongere publiek nog totaal niet aan de orde zijn. De openhartige gesprekken over onenightstands en shoppen lijken vervangen te zijn door onderwerpen als kinderen, menopauze en saaie relaties. Daarnaast lijkt het alsof de actrices Sex and the City-moe zijn. De karakters worden in enkele scènes niet overtuigend neergezet, waardoor de humor en de kracht van het voorheen zo sterke verhaal totaal verdwijnt. Deze ‘schoonheidsfoutjes’ zijn  – heel slim – gecamoufleerd door de overweldigende mode en architectuur.

Sommige mensen zullen zich afvragen waarom de serie überhaupt een vervolg in de zin van een film heeft gekregen. Het antwoord is simpel: de vraag is ontzettend groot. Het publiek wil dolgraag de vier best friends in volle glorie zien. Keer op keer, koste wat kost. In dit geval betekent het dat de kwaliteit van het verhaal ontzettend te lijden heeft gehad. Al met al is het zeker geen film die een Oscar verdient, maar voor een gezellig avondje uit met vriendinnen en met het verstand op nul doet deze film zeker zijn werk.