Moderne zombies in ‘The Crazies’
Voor het eerst sinds lange tijd had ik weer eens zin in een lekkere horrorfilm. Een film die ervoor zorgt dat ik het nachtlampje liever niet uit doe en die mijn nachtrust compleet verstoord. Mijn oog viel op de horror ‘The Crazies’ door regisseur Breck Eisner, een remake van het gelijknamige origineel uit 1973. Het origineel door George Romero, onder andere bekend van ‘Night Of The Living Dead’, stond bekend om de overkill aan bloed en mannen gehuld in vage witte pakken. Zorgt ‘The Crazies’ in een nieuw, modern jasje wel voor een huiveringwekkende avond?
Het verhaal
Sheriff David Dutton en zijn collega Russel Clank werken in een klein boerendorp in het Amerikaanse Midwesten. Tijdens een prachtige lentedag genieten zij samen met de bewoners van het dorp van een potje honkbal. Geen vuiltje aan de lucht totdat er een schijnbaar dronken man met een geweer het veld op komt lopen. De sherrif knalt de man overhoop om verdere problemen te voorkomen. Uit nader onderzoek blijkt de man echter geen druppel alcohol in zijn bloed te hebben. Vanaf dat moment beginnen steeds meer bewoners in het dorp vreemd, agressief gedrag te vertonen.
David en Russel gaan op onderzoek uit en ontdekken al snel dat de gekte te maken heeft met een vervuiling van hun watervoorziening. Het water blijkt te zijn besmet door een mysterieus gif dat is vrijgekomen na een vliegtuigcrash. Na deze ontdekking gaat het allemaal erg snel. Het Amerikaanse leger stopt alle bewoners op brute wijze in quarantaine. Met vrachtwagens worden de mensen afgevoerd en vervolgens neergeknald of in brand gestoken. De twee agenten, een vrouwelijke huisarts en assistente weten te ontsnappen. Als kijker volg je hun pogingen tot vluchten van het virus en van het leger.
Sterk begin vervalt in cliché
Tijdens de eerste 20 minuten van de film wordt de spanning goed opgebouwd. Als kijker is het namelijk nog niet duidelijk waarom de bewoners van het dorp langzaam veranderen in agressieve ‘zombies’. Nadat je erachter komt dat het vervuild water komt, vervalt de film toch in een gevreesd cliché. Overal duiken bloeddorstige wezens op die het voorzien hebben op de enige overledenen. Ruimten waar normaal gesproken gewoon een lamp brandt zijn ineens luguber donker, zodat de hoofdrolspelers en de kijker onaangenaam ‘verrast’ kunnen worden. Dit maakt het natuurlijk een tikje spannender, maar de schrikeffecten zorgden niet een keer voor een hartverzakking. Ook de ‘crazies’ zelf zijn eerder lachwekkend dan eng. Wel vond ik het verrassend slim dat ze gebruik maakten van attributen als hooivorken en machinegeweren om te moorden. Dit in tegenstelling tot de standaard zombies die, haast lui en ongeïnteresseerd, op hun slachtoffer af komen stommelen om een arm af te bijten. Blijkbaar gaan zombies ook met de tijd mee.
Wat ik misschien nog wel het meest spijtig vond is dat gedurende de hele film eigenlijk niet duidelijk werd om wat voor virus het ging en waarom sommige mensen wel en sommige mensen niet besmet raakten. Ook het Amerikaanse leger komt er in de film slecht van af. Zonder aankondiging of uitleg komen zij het dorp binnenvallen om alle bewoners zonder enige emotie te ‘ruimen’. Heel even vraag je je af hoe de regering zou reageren als zoiets echt zou gebeuren, maar de regisseur gaat niet dieper op deze kwestie in. Weg boodschap.
‘The Crazies’ is een leuke film voor een avondje met vrienden. Naast de lachwekkende en voorspelbare scènes kent de horror toch ook momenten van spanning. Ben je toch op zoek naar een film die zorgt voor dikke wallen de volgende ochtend? Dan kun je het beste toch nog even verder zoeken.
