Pressit.nu

Als je als zielig hoopje ellende op de bank ligt, wachtend op je volgende braaksessie, dan ga je op zoek naar afleiding. In de televisie dacht ik een goede vriend gevonden te hebben, maar al snel kwam ik tot de conclusie dat de echte tekenfilmklassiekers zoals Dommel en Boes Boes al jaren niet meer worden uitgezonden. Dat was nou juist hetgeen wat vroeger ziek zijn zo leuk maakte. Lekker languit liggen op de bank, zo´n bank die je nog niet was ontgroeid. Fantastische tekenfilms kijken, en je vader en moeder die elk half uur langs kwamen om kopjes thee en beschuitjes brengen. Mijn broertje of zusje lag meestal op de andere bank, want we hadden elkaar altijd wel op een of andere manier aangestoken. Dat waren nog eens tijden, ik mis het. Ziek zijn is nu toch lang niet zo leuk meer.

Ik vecht met de temperatuur. Ik heb het koud, dan weer warm. Ik kreun, en denk aan hoe graag ik nu bij mama op de bank had willen liggen. Dan komt mijn huisgenootje binnen. Ze overspoelt me met geweldige tips. Ik kan beter op mijn linker zij gaan liggen, dan ben ik minder misselijk. En ik moet liters cola drinken, het liefst met een beetje zout. Ze maakt een kruik voor me klaar. Aait over mijn rug als ik weer boven de emmer hang. Vraagt of ze boodschappen voor me moet doen. Ik wordt overspoelt met een gevoel van warmte en liefde. Waar mijn ene vriendinnetje ziekelijk positief sms’t dat ziek zijn zo erg nog niet is, want je valt immers kilo´s af. Daar staat zij klaar met een pot thee.

Dan vraag ik of ze misschien zuster wil worden. ´Nee´ antwoord ze. `Mijn moeder heeft kanker en is ongeneselijk ziek´. Mijn portie zelfmedelijden ebt weg. Wat is nou buikgriep?!